ชิงช้า

ปฏิทินเปลี่ยนใบอีกแล้วนะครับ
ไม่ทันไร เดือนแรกของปีใหม่ก็ผ่านพ้นไปแล้ว
ไม่แน่ใจว่าเวลาเดิน “เร็ว” ขึ้นหรือเปล่า
แต่รู้สึกว่าชีวิตทุกวันนี้เดินไปเร็วกว่าที่เคย
ในวิถีชีวิตประจำวันของหน้าที่การงานและความรับผิดชอบ
การแข่งขันเพื่อไปให้เร็วกว่า ดีกว่า มีประสิทธิภาพมากกว่า
เป็นสิ่งที่หลีกเลี่ยงได้ยากเหลือเกิน
ชีวิตของคนยุคเรา ทุกอย่างจึงอยู่ที่ “ความเร็ว” ที่เพิ่มมากขึ้น
โทรศัพท์มือถือ ที่มีไว้เพื่อให้การติดต่อสื่อสารต่อเนื่อง ฉับไว ไม่ขาดตอน
พีดีเอ ที่ไว้คอยเตือนเวลาของงานสำคัญ
รถยนต์ที่ต้องมีเพื่อไปให้ถึงจุดหมายเร็วกว่าเดิม
แม้แต่บนโลกออนไลน์ ที่แข่งกันเพิ่มความเร็ว เต็มไปด้วยข้อมูลที่วิ่งกันไม่ขาดสาย
สมัยแรก ๆ ที่ผมเริ่มใช้อินเตอร์เน็ต
ก็ยุคที่โมเด็มยังความเร็ว 28K จนเปลี่ยนมาเป็น 33.6K
ซึ่งเร็วจนรู้สึกได้… และผมก็ใช้ที่ความเร็ว 56K อยู่หลายปี
กว่าจะเปิดแต่และเว็บเพจ หรือส่งงานให้ลูกค้าได้ เรียกว่าเดินไปกินข้าวกลับมายังทัน
พอวันนี้ ติด Hi-Speed งานก็ทำได้เร็วทันใจขึ้น
แต่เราก็แสวงหาไฟล์ที่ใหญ่ขึ้นที่จะดาวน์โหลด เพราะเชื่อว่าความเร็วใหม่นี้ตอบสนองได้แน่
ในไม่ช้า Hi-Speed ก็คงไม่เร็วพอ (ใจ) :-)
วันนี้ ผมเลยอยากลองใช้ชีวิตให้เนิบ..เนิบ ในบางจังหวะ
เพื่อเติมความ “ช้า” ให้ชีวิตสมดุล ไม่เอนเอียงไปกับความเร็วจนเกินพอดี
ในบางวันผมเลือกที่จะไม่เปิดเครื่องคอมพิวเตอร์
หรือไม่เพลินไปกับโลกออนไลน์
บางคราวที่ผมเลือกเดินไปตลาด แทนการใช้บริการของตุ๊กตุ๊กปากซอย
บางวันหยุด เลือกที่จะลืมคาดนาฬิกาข้อมือ ไม่สนใจเวลาเสียบ้าง
ทำในสิ่งที่อยากทำ… ใช้เวลากับสิ่งนั้นอย่างถ้วนถี่
อ่านหนังสือเล่มที่อยากอ่าน จนถึงบทที่พอใจ
กิน เมื่อหิว… ไม่ใช่ถึงเวลาของมื้ออาหาร
กลับบ้าน เมื่อท้องฟ้ามืดแสง… ไม่ใช่ได้เวลากลับไปดูทีวีรายการโปรด
บนโลกที่ทุกคนแข่งกันเร็วเพื่อเป็นที่หนึ่ง
ในมุมนึง ณ ขณะหนึ่ง เรามาแข่งกันช้าดีไหม
ใช้ชีวิตให้มีรายละเอียดเพิ่มขึ้นบ้าง…
เมื่อเราต้องกลับไปสู่โลกของหน้าที่และการดำเนินชีวิต
ไม่ผิดที่เราต้อง “เร็ว” และต้อง “ก้าว”
เพราะเรามีความรับผิดชอบ ทั้งต่อตนเองและผู้อื่น
เรายังไม่ได้ตัดขาดจากโลกที่เคลื่อนไหว
แต่อย่างน้อย ในหน้ากระดาษของชีวิต
ก็จะมีรายละเอียดที่เก็บได้… ให้จดจำ
ไม่ใช่เพียงหน้ากระดาษ ที่บันทึกไว้เพียงหัวข้อ และเครื่องหมายถูก
ว่าสิ่งนั้นได้ทำเสร็จแล้ว
มา “ชิง” กัน “ช้า” ดูบ้างไหมครับ